Bir Şehir Yıkılırken Susan Siyaset: Malatya’da Janus’un Vekilleri

Bir Şehir Yıkılırken Susan Siyaset: Malatya’da Janus’un Vekilleri

Malatya yıkıldı. Taş üstünde taş kalmadı. Ama enkazdan daha ağır olan bir şey vardı: sessizlik. O sessizlik, kürsüde yüksek sesle konuşup sahada kaybolanların sessizliğiydi. İşte asıl sorun burada başladı.

Deprem, sadece binaları değil; siyasetçiyi de sınar. Kimin gerçekten halktan yana, kimin sadece rol yaptığını ortaya çıkarır. Malatya’da bu sınavdan geçemeyen çok oldu. Ankara’da “Malatya için çalışıyoruz” diyenler, Malatya’da çalışılacak alan bırakmadı. Çünkü çalışmak bedel ister; susmak ise konfor sağlar.

Roma bu durumu yüzyıllar önce tek kelimeyle tarif etmişti: Janus. İki yüzlü tanrı. Bugün Malatya siyasetinde de aynı figür dolaşıyor: Bir yüz merkeze dönük, diğer yüz halka dönük. Ama iş icraata gelince ortada tek bir yüz var: kaçamak.

Depremzede hâlâ konteynerde yaşarken, vekil düzeyinde kurulan cümleler süslü ama içi boş. “Takip ediyoruz”, “gündemimizde”, “çalışmalar sürüyor”… Bu cümleler artık çözüm değil, oyalama literatürüdür. Halk enkazdan çıkmaya çalışırken, temsil makamındakiler kelime yığınlarının arkasına saklanmayı tercih etti.

Siyaset, krizde belli olur. Sessiz kalanın bahanesi çoktur ama mazereti yoktur. Kendi partisini, kendi koltuğunu, kendi geleceğini önceleyenler için Malatya sadece bir seçim bölgesidir; bir sorumluluk alanı değil. İşte iki yüzlü siyaset tam olarak budur: Halk varken susmak, seçim yaklaşırken konuşmak.

Unutulmamalıdır: Vekillik, Ankara’da görünür olmak değil; Malatya’da hissedilir olmaktır. Rahatsız etmeden siyaset yapan, aslında hiçbir şeyi temsil etmez. Çünkü milletvekilliği, gerektiğinde rahatsız olmayı ve rahatsız etmeyi göze almaktır.

Bugün Malatya’nın ihtiyacı, her rüzgâra göre yön değiştiren siyasal figürler değil; tek yüzle, tek sözle, tek duruşla konuşan temsilcilerdir. Aksi hâlde tarih uzun analizler yapmaz. Kısa ve sert yazar:

“Bu şehir yıkılırken, onlar dengelerini korudu.”